^{ای دل ســاده بکــش درد کـه حقت این است}

^{از زمانـــه بشـو دل ســرد کـه حقت این است}

^{هر چــه گفتـــم مشــو عـاشق نشنیدی حالا}

^{همچــو پائیــــز بشــو زرد کـه حقت این است}

^{دیـدی آخـــر دم مـــردانــــه بجــز لاف نبـود}

^{بـکش از مــردم نامـــــرد کـه حقت این است}

^{آنچــه بــر عـاشق دل خستـه روا دانستی}

^{فلک آخــــر ســــرت آورد کـه حقت این است}

باد
_{به نوازش من بیا
و فریاد مرا با خود ببر
بی‌ وفایان را به تو سپرده ام
آنان که در دل خود سنگ رویانده بودند
و تنهایی را به من آموختند
و آنان که خود از سنگ بودند
و آتش را در دل من بر افروختند}

کاش تو بیایی و مرا از همه این فاصله ها بدزدی...

 می گفتی که دوستم داری

به اندازه ی تمام قطره های بارانی که

 بر صورتت می ریزد !

من نیز دوستت دارم

بدون توجه به چتری که...

روی سرت گرفته ای

کاش هنوز هم به هم

دروغ های کودکانه می گفتیم  

این حقیقت های عریان بی حیا

به چه دردی می خورد ؟؟

این همه دور را می دوم

تا به نزدیکیهای تو برسم

می رسم

و یکی به سراب هایم اضافه می شود...

اندکي آهسته تر زير اين باران بمان

ابر را بوسيده ام تا بوسه بارانت کند

هـق هـق گـریه هــای مـن

در مـرور خاطـــــره هـــــا ...

جایی که تـمام دیـوارهـا پنجره می خواهنـد

و تمام پنجره ها آسمانی ابــری

نــگاهــم جــــــا مـانـده اســت

در امـتــداد ایـن کـــــــوچـــه

کـه بـوی دسـتـان مـهـربـان تـو را می دهـنـد ...

حرفهایی است که گاهی واژه ای برای آن نمی یابی
و اگر هم کلامی پیدا کنی کسی آن را نمی فهمد
من اگر آب و نان بخواهم تو می فهمی
ولی از غم های سیاهی که گاه قلم را می سوزاند
و گاهی به انجماد می کشاند تو چه می دانی؟؟؟!

خوبید؟
چه خبرا؟دلتون شاد و لبتون خندونه؟راستش گاهی اوقات بعضی از عزیزا تو نظراتشون جملات و شعرهای قشنگی میزارن که سعی میکنم از این به بعد بعضی از اونا رو بزارم.شعر زیر هم دوستی به اسم یه آشنا فرستاده بود.امیدوارم همتون موفق باشید.

مانا بمانید

روزگاریست که دلتنگ توام
مانده در حسرت چشمان شباهنگ توام
بیخود از خود شده ام
حالی امروز من هم رنگ توام
وقتی از شهر سفر می کردم
از کنار همه دلبستگی ها
از کنار همه ی خاطره ها
از کنار همه وابستگی ها
هر چه بود از همه ی پیکره ام
به چه سختی گذر می کردم
یاد کردم همه را
یاد ان روز که چشمم به نگاهت افتاد
یاد ان روز که دل, همچو یک صید به دامت افتاد
یاد ان کوچه سرسبز, پر از عطر بهار
یادی از بودن تو, یاد قلبی بی قرار
یاد کردم همه را
یاد کردم که تو را
اینچنین دلتنگم
اینچنین مشتاقم
تو چه دانی از من!
تو چه پرسی از دل!
تو ندانی حتی
روزگاریست که دلتنگ توام
مانده در حسرت چشمان شباهنگ توام . . .

اکنون کارم سفر است

مسافری تنهایم

که در زبر کوله باری سنگین ،پشتم خم شده

و استخوانهایم به درد آمده است

و میروم و راه طولانی لحظه ها

در پیش رویم تا افق کشیده شده است

و از هر منزلی تا منزل دور دست دیگر ،لحظه ای است.

و این چنین من باید صد هزار ،میلیون ها  لحظه را طی کنم

تا برسم به یک روز . . . . .

گفتي چشمها را بايد شست......شستم ولي !.........

گفتي جور  ديگر بايد ديد.......ديدم ولي !..........

گفتي زير باران بايد رفت.......رفتم ولي !.........

او نه چشمهاي خيس و شسته ام را...نه نگاه ديگرم را...

 هيچ کدام را نديد !!!!

فقط در زير باران با طعنه اي خنديد و گفت:

" ديوانه باران نديده! "

 

آی همه ی درخت های دنیا...

منتظر چه ایستاده اید؟!

خوش به حالتان،

که تحمل این همه انتظار دارید،

بی ساعت مچی بر دستهایتان...

زمانه ز میمون دُمی کم نمود

سپس ناسزا نامش آدم نمود

اگر آدمیت به این بی دُمیست

نشاید که من عارم از آدمیست

روياي من ، تنهايي نبود !

روياي من ، تاريكي نبود !

روياي من ؟!

به راستي روياي من چه بود ؟!

دور خودم چرخیده ام ! مدتهاست

آن قدر که نمی دانم

چهار سمت جغرافیا چیست !

آن قدر که شک برم داشته

نکند زمین

از سر سرگردانی من است که می گردد !

حال در اين همه سرگردانی

در تب و تاب کوچه هايی

که نه تو راه را از من باز می شناسی

و نه من تو را از راه

من و تو

به خیره گی از هم گذشتيم

که تو سراسر مرا پيموده ای

و من از گذر دستان تو در عبورم !

همیشه در  گرگم به هوا

از گرگ شدن فرار میکردیم

و اکنون

ناخواسته در تمامی بازیها

گرگیم !!!

بی آنکه از خودمان بترسیم !

من از هفت سنگ میترسم

میترسم آنقدر سنگ روی سنگ بچینم

که دیوار ما را زیر آوار خود بگیرد

کاش میشد لی لی بازی کرد

که در هر رفتنی

دوباره برگردیم . . .

احساست را در بیداری سرکوب می کنی

رویاهای شبانه مُچت را باز می کند

دچار یعنی عاشق

و فکر کن که چه تنهاست

اگر که ماهی کوچک

دچار آبی دریای بیکران باشد

سلام

خوبید بچه ها؟راستش این این شعر بالا رو از بی حرفی گذاشتم . . . نمیدونم چمه امشب که پر از حرف هستم اما نمیدونم چی بنویسم،قلمم باهام راه نمیاد.آخ خدا من که اینطوری نبودم همهء حرفام راحت رو کاغذ میومد . . . نکنه قلمم هم تنهام گذاشته باشه ، میترسم ...

نمیدونم چی بنویسم،دوست دارم از خودم بنویسم،حرفای خودمو بنویسم نه شعرهای سهراب و اخوان و ... ولی تا تصمیم میگیرم بنویسم  میدونم چجوری بنویسم.اصلا همون بهتر که هیچی ننویسم.چند شبه که اونقدر  فکر بوده و حرف داشتم که تا خواستم بنویسم نشده.حتی نشد که بگم . . . نه میشه بنویسم و نه میتونم بگم،سکوت شاید راحتترین کار ممکن باشه اما نمیدونم سکوت رو تا کی میشه تحمل کرد.

سخته . . . اما میخوام به سکوت عادت کنم . . . سخته . . . چیزی واسه گفتن ندارم

حرفی برای گفتن ندارم ،
سقف دلم چسبیده به طاق

هوای دلم
با هوس زندگی
درد می دهد دل
درد دیده ام

پس کی می باری؟

صحرای خسته گفت به ابر مغرور ...

من دست و پایم را بسته ام

چشمانم را اینبار به جای دهانم بگذار

سکوت خواهم کرد

و روزها را خواهم شمرد

و شبها میسرایم دلم را

و ارامش پی در پی از من گریزان !

سلام

این پست رو  گذاشتم اول دوباره،آخه اونطوری که میخواستم  ازش استقبال نشد .

مانا بمانید

به شانه ام زدي

که تنهايي ام را تکانده باشي

به چه دل خوش کرده اي؟!

تکاندن برف

از شانه هاي آدم برفي...؟!

به چه می خندی تو؟

به مفهوم غم انگیز جدایی؟ به شکست دل من یا به پیروزی خویش؟

به چه می خندی تو؟

به نگاهم که چه مستانه تو را باور کرد؟ یا به افسونگری چشمانت

 که مرا سوخت و خاکستر کرد؟

به چه می خندی تو؟

به دل ساده من می خندی که دگر تا به ابد نیز به فکر خود نیست؟

خنده دار است بخند...

هر چیز و هر کس را که دوستتر بداری

حتی اگر یک نخ سیگار یا زهرمار باشد

از تو دریغ می کنند

پس من با همه وجودم

خودم را زدم به مردن

تا روزگار دیگر

کاری به کار من نداشته باشد

"گامی دگر مانده است
در هر کجا باشی
در خانه های جدول معیار انسانی
ای نقطه سرگشته،خط زندگی را نیست پایانی
تا زنده ای گامی دگر مانده است..."

آدمی بودن ...

                   حسرتا !

                              مشکلی است در مرز ناممکن ، نمی بینی؟ ...

چه قدر حقیرند مردمانی که :

نه جرأت دوست داشتن دارند،

 نه اراده‌ی دوست نداشتن،

 نه لیاقت دوست داشته شدن،

 و نه متانت دوست داشته نشدن،

 با این حال مدام شعر عاشقانه می‌خوانند . . .

زندگی فقط فرصتی است براي تعالی

براي بودن

براي شكوفا شدن

زندگی به خودی خود خالی است

تا وقتي خلاق نباشی ، قادر نخواهی بود آن را با رضايت خاطر پر كنی

تو ، نغمه ای در دل داری كه بايد سراييده شود

و

رقصی كه بايد به اجرا در آيد

و سکوت

                    چقدر

                    شبیه جمعه است

و جمعه

                    چقدر

                    شبیه سکوت

سكوت تنها هنگامي زيباست

كه ريشه در آگاهي داشته باشد

در غير اين صورت كاملا تهي است.

با آگاهي

سكوت داراي عمق

فراواني

رضايت خاطر

خشنودي

و شادي ِ لبريز است.

با آگاهي ، شكوفا مي شود

عطري فوق العاده در فضا مي پّراكند

بدون  آگاهي

سكوت كاملا خالي

تاريك

ياس آور و غم انگيز است . . .

سکوت میکنم

هـوا ،هـوای جـنون است

بـادی نـرم و بارانی ريز و مداوم

زمين خيـس و نمـناک

آميخته به عطر خاک و باران

قرار مانـدن نـدارم

اصلا قرار نيست كه بمانـم ...

شاد و پیروز باشید
 

تله موش

موش ازشكاف ديوار سرك كشيد تا ببيند اين همه سروصدا براي چيست مرد مزرعه دار تازه از شهر رسيده بود و بسته اي با خود آورده بود و زنش با خوشحالي مشغول باز كردن بسته بود .

موش لب هايش را ليسيد و با خود گفت : كاش يك غذاي حسابي باشد

اما همين كه بسته را باز كردند . . . . .

یکی بود یکی نبود . . .
وقتی خورشید طلوع کرد از پشت پنجره کلبه ای قدیمی،شمع سوخته ای را دید که از عمرش لحظاتی بیش نمانده بود . . .

خورشید به او پوزخندی زد و گفت:دیشب تا صبح،خودت را فدای چه کردی؟
شمع گفت : خودم را فدا کردم تا که او در غربت شب غصه نخورد.
خورشید گفت : همان پروانه که با طلوع من تو را رها کرد!
شمع گفت : یک عاشق برای خوشنودی معشوق خود همه کار می کند و برای کار خودهیچ توقعی از او ندارد زیرا که شادی او را شادی خود می داند .
خورشید به تمسخر گفت : آهای عاشق فداکار،حالا اگر قرار باشد که دوباره به وجود آیی،دوست داری که چه چیزی شوی؟ 
شمع به آسمان نگریست و گفت : شمع . . . دوست دارم دوباره شمع شوم
خورشید با تعجب گفت : شمع ؟ !
شمع گفت : آری شمع . . . دوست دارم که شمع شوم تا که دوباره در عشقش بسوزم وشب پروانه را سحر کنم.
خورشید خشمگین شد و گفت : چیزی بشو مانند من تا که سالها زندگی کنی،نه این که یک شبه نیست و نابود شوی !
شمع لبخندی زد و گفت : من دیشب در کنار پروانه به عیشی رسیدم که تو در این همه سال زندگیت به آن نرسیدی . . . من این یک شب را به همه زندگی و عظمت و بزرگی تو نمی دهم.
خورشید گفت : تو که دیشب این همه لذت برده ای پس چرا گریه می کنی ؟
شمع با چشمانی گریان گفت : من از برای خودم گریه نمی کنم،اشکم از برای پروانه است که فردا شب در آن همه ظلمت و تاریکی شب چه خواهد کرد ...

و گریست و گریست تا که برای همیشه آرامید

پسر نوح به خواستگاری دختر هابيل رفت. دختر هابيل جوابش کرد و گفت : نه، هرگز،همسری ام را سزاوار نيستي؛ تو با بدان نشستی و خاندان نبوتت گم شد. تو همانی که بر کشتی سوار نشدی. خدا را ناديده گرفتی و فرمانش را. به پدرت پشت کردی، به پيمان و پيامش نيز.

غرورت غرقت کرد. ديدی که نه شنا به کارت آمد و نه بلندی کوه ها.

پسر نوح گفت : اما آن که غرق می شود، خدا را خالصانه تر صدا می زند، تا آن که بر کشتی سوار است. من خدايم را لا به لای طوفان يافتم، در دل مرگ و سهمگينی سيل.

دختر هابيل گفت‌ : ايمان، پيش از واقعه به کار می آيد. در دل هول و هراسی که تو گرفتار شدی، هر کفری بدل به ايمان می شود. آن چه تو به آن رسيدی، ايمان به اختيار نبود، پس گردنی خدا بود که گردنت را شکست.

پسر نوح گفت: آنها که بر کشتی سوارند، امنند و خدايی کجدار و مريض دارند که به بادی ممکن است از دستشان برود. من اما آن غريقم که به چنان خدای مهيبی رسيدم که با چشمان بسته نيز می بينمش و با دستان بسته نيز لمسش می کنم. خدای من چنان خطير است که هيچ طوفانی آن را از کفم نمی برد.

دختر هابيل گفت: باری، تو سرکشی کردی و گناهکاری. گناهت هرگز بخشيده نخواهد شد.

پسر نوح خنديد و خنديد و خنديد و گفت: شايد آن که جسارت عصيان دارد، شجاعت توبه نيز داشته باشد. شايد آن خدا که مجال سرکشی داد، فرصت بخشيده شدن هم داده باشد!

دختر هابيل سکوت کرد و سکوت کرد و آنگاه گفت: شايد. شايد پرهيزکاری من به ترس و ترديد آغشته باشد، اما نام عصيان تو نيز دليری نبود. دنيا کوتاه است و آدمی کوتاهتر. مجال آزمون و خطا نيست.

پسر نوح گفت: به اين درخت نگاه کن. به شاخه هايش. پيش از آن که دست های درخت به نور برسند، پاهايش تاريکی را تجربه کرده اند. گاهی برای رسيدن به نور، بايد از تاريکی عبور کرد. گاهی برای رسيدن به خدا بايد از پل گناه گذشت ...

من اين گونه به خدا رسيدم. راه من اما راه خوبی نيست. راه تو زيباتر است و مطمئن تر، دختر هابيل!

پسر نوح اين را گفت و رفت. دختر هابيل تا دوردست ها تماشايش کرد و سال هاست که منتظر است و با خود می گويد: آيا همسريش را سزاوار بودم؟

دوره ی ارزانیست!

چه شرافت ارزان!

تن عریان ارزان و دروغ از همه چیز ارزانتر!

آبرو قیمت یک تکه ی نان!

و چه تخفیف بزرگی خوردست قیمت هر انسان!

چهار نیرو

آلن جونز کشیش می گوید برای ساختن روح به چهار نیروی نامرئی نیاز داریم : عشق ، مرگ ،قدرت ، زمان .

عشق لازم است زیرا خدا ما را دوست دارد .

آگاهی از مرگ لازم است تا زندگی را بهتر بفهمیم .

مبارزه برای رشد لازم است ، اما نباید در دام قدرتی که در این مبارزه به دست می آید بیفتیم زیرا می دانیم که این قدرت هیچ ارزشی ندارد.

سرانجام باید بپذیریم که روح ما هر چند ابدی است اما در این لحظه گرفتار دام زمان است ، با فرصتها و محدودیتهایش .بدین ترتیب باید طوری عمل کنیم که در زمان بگنجد، کاری کنیم تا به هر لحظه ارزش بگذاریم .نباید این چهار نیرو را مشکلاتی بدانیم که باید حل کنیم ، زیرا خارج از اختیار ماست . باید آنها را بپذیریم و بگذاریم آن چه را که باید به ما بیاموزند .

در جستجو تردید نکن

راما کریشنا تعریف می کند که مردی می خواست از رودی بگذرد که استاد بیبهی شانا نزدیک شد ، نامی را بر روی کاغذ نوشت و آن را بر پشت مرد چسباند و ...

من پس از مدتها

فرصتی یافته ام

تا كمی گریه كنم

وبه تنهایی خود فكر كنم

همه تنها هستیم

هرچه با همدیگر،تنهاتر

گرد هم جمع شدیم

تا به تنهایی خود عمق دهیم

جمع ما تنهایان

جمع تنهایی هاست

وچه وحشتناك است

من پس از مدتها

فرصتی یافته ام

تا به تنهایی خود فكر كنم . . .

مانا بمانید

موی بلند

مادربزگش خدابیامرز همیشه می گفت : این قدر موهایت را کوتاه نکن . بختت بسته میشه ها . دختر وقتی سن شوهر کردنش می رسه باید موهاش بلند باشه وگرنه سیاه بخت می شه .

سنش که بیشتر شد و برایش خواستگار آمد با خودش گفت همه اش به خاطر موهای بلندم است .

شوهرش هم می گفت : عاشق موهای بلندش است .

اما امروز جلوی آینه ایستاده بود و موهایش را کوتاه می کرد . آخر امروز فهمیده بود که شوهرش عاشق موهای بلند دیگری شده است

داستان بعدی در ادامه مطلب

این پست اولین پست از مطالب هفتگی هست و مربوط به مطالب ادبی هستش و میخوام اولیش فقط با یه مطلب و حمد خدا شروع بشه.

الهی!

چون در تو نگرم ازجملۀ تاجدارانم و تاج برسر و چون برخود نگرم از جملۀ خاکسارانم وخاک برسر .

الهی !

عمرخود بر باد کردم و بر تن خود بیداد کردم و شیطان لعین را شاد کردم .

الهی!

در سر خمار تو داریم و در دل اسرار تو داریم و بر زبان اشعار تو داریم .

الهی!

اگر گوئیم ثنای تو گوئیم و اگر جوئیم رضای تو جوئیم .

الهی!

از هر دو جهان مهر تو گزیدم و جامۀ پلاس پوشیدم و پردۀ عافیت دریدم .

الهی!

هر کس از آنچه ندارد مفلس است و من از آنچه دارم .

الهی!

اگر طاعت بسی ندارم در دو جهان جز تو کسی ندارم .

الهی!

فضل ترا گران نیست و شکر ترا زیان نیست .

الهی!

مگو چه آورده ای که دروا نشویم و مپرس که چه کرده ای که رسوا نشویم .

الهی!

طاعت خود مجوی که تاب آن نداریم و از اهلیّت خود مگوی که آب آن نداریم .

ايمانت را دوباره بکاو
چيزي جا مانده است
ايمانت را دوباره بساز
اشتباهي شده است

بجو، بگرد، بکاو
نه اندرون گنجه را
نه اعماق جيبت را
بکاو اندرون قلبت را
اري ، اشتباهي شده است
تکاندني دوباره مي خواهيم
چيزي جا مانده است

ايا معجزه مي خواهي؟
پس ايمانت را محکم کن
مي پرسي چگونه؟!
عاشق شو
اري ، اما چگونه؟!
بچه شو
براي عاشق بودن
مي بايد بچه بودن
بچه شدن ، بچه ماندن

اما عاشقي بچه بازي نيست
عاشقي کار هر مرد و نامردي نيست
عاشقي از خود گذشتن مي خواهد
بال پرواز دراوردن
چونان قاصدک گرد جهان گرديدن مي خواهد

عاشقي وارستگي ، ني وابستگي ، مي خواهد
عاشقي راستي ، پاکي ، سادگي مي خواهد
عاشقي بچگي مي خواهد
عاشقي عزم رفتن و رفتن
حتي گر به مقصد نرسيدن مي خواهد

اري مي دانم ، عاشقي سخت است
پس چون نداري تن رنج ديدن و قلب رنجيدن
ترا پند مي دهم نازنينم:

هرگز عاشق مشو
عاشقي رنج است

سلام بر همگان

خوبید بچه ها؟چه خبرها؟خوش میگذره؟نماز روزه هاتون قبول
راستش هنوز واسه انتخاب کتابی که میخوام به صورت سریالی واستون بزارم دودل هستم،یا بهتر بگم چنددل.میخوام بهم کمک کنید توی این انتخاب و اگر شما هم کتاب خاصی رو میدونید که فکر میکنید خوبه بهم معرفی کنید.من هم فعلا چند تا کتاب مثل: سینوهه، قلعه حیوانات،کوری و ... تو نظرم هست ولی هنوز تصمیم نگرفتم.
به هر حال هم اکنون نیازمند یاریتان هستیم ...
واسهء امشب هم ۲ تا مطلب کوتاه گذاشتم که امیدوارم خوشتون بیاد.

شاد و سلامت باشید

قاصدک

بال می گشایم چون قاصدکی

در پهنای جویباری کوچک

کز دل کوهی مهربان می جوشد

بر دوش باد به این طرف و آن طرف

هوهوی باد مرا تا به کجا خواهد برد

من قاصد چه خبری خواهم بود

به کجا خواهم نشست

بر در کدامین کلبه

در دستان کدام کودک پرپر خواهم شد

پرهای کوچک من تا به کجاها خواهند رفت

نمی دانم خود نیز نمی دانم

موج

چگونه در این چشم های زیبا جا داده ای این همه دروغ را؟!

من آن گلبرگ مغرورم که می میرم ز بی آبی

 ولی با خفت و خواری پی شبنم نمی گردم

سلام

خوبید؟امیدوارم که حالتون خوب باشه و شاد باشید.این مطلبی که واستون گذاشتم رو خیلی دوست دارم،قشنگ نیست؟میخوام نظر شما هم بدونم...

مانا بمانید

من مادری را دیدم که قصه اش هر شب با به خواب رفتن کودکش نا تمام ماند

من قطره آبی را دیدم که در رویای رسیدن به دریا خشکید

من غنچه ای را دیدم که در فکر گل شدن پرپر شد

من شمعی را دیدم که در حسرت شعله ور شدن آب شد

و از همه بدتر ...

آغوش یاری را دیدم که در انتظار بازگشت یارش فراموش شد ...

                دير و زود دارد ، سوخت‌ و سوز دارد . . .

                                                     اين است زندگی!

 

گم شده ام

در حوالی اندوه

اگر نیامدم

دلواپسی را بهانه کن

و به دیدارم بیا

بگذار خیال کنم

فصلها را شمرده ای تا انتهای فاصله

بگذار خیال کنم این خیال را

بگذار ببافم این رویای ابریشمین را

بگذار تا ابد بمانم در این خیال خوش

حتی اگر خیال آمدن را

هرگز نداشته ای.......!

   نیست در شهر نگاری که دل از ما ببرد

                                                                  مرده شورش ببرد!

سلام

من شعر زیاد خوندم و زیاد بلدم اما این شعر رو خیلی دوست دارم،نمیدونم چرا ،شاید چونکه شبیه خیلی اوقات خودمه یه جورایی.به هر حال امیدوارم خوشتون بیاد.نظر هم که یادتون نمیره،ای ول...

پیچک غم

روزگاریست که غم پیچکوار

تک درخت دل را میفشارد به چنگ

یا که احساس بلورینم را

میکند صد تکه٬ با تلنگر یا سنگ

باوری نیست مرا

در میان آتش بیگناه افتادم

منگر این خاموشی همه تن فریادم

همچو بغضی خفته

همچو قلبی خسته

زندگی پیکروار

سالیانیست که محبوس نموده است مرا

پای احساسم لنگ

حجم زندانم تنگ

شیشه عمر مرا میفشارند به سنگ

دیربازیست که کس از سر مهر

خانه قلب مرا یاد نکرد

یا که موجی به دلم نقش نبست

یا که اشکی به کویر عطشم راه نیافت

مرغ احساس نگاهی به تمنای وصالم نپرید

گر چه دیدم همه را

دل من بند امیدش نبرید

گر چه عمریست که بیهوده تمنا دارم

طلب یاری از این همهمه دنیا دارم

گر چه صد بار زمین خوردم و افتادم و خیزان ماندم

یا در این ولوله بازار ستم دیده و حیران ماندم

چشم امیدم باز..

پشت این پنجره دلتنگی

با هزاران افسوس

چشم بر بازی دنیا دارد

تا که شاید روزی دست یاری آرد

شانه طاقت من

تا چند تحمل کند و دم نزند

تا به کی رنج برد لیکن باز

حرف از بیهودگی عالم و آدم نزند

سر خود را مزن اینگونه به سنگ

دل دیوانهء تنها دل تنگ

منشین در پس این بهت گران

مدران جامه جان را مدران

مکن ای خسته درین بغض درنگ

دل دیوانهء تنها دل تنگ

پیش این سنگدلان قدر دل و سنگ یکی است

قیل و قال زغن و بانگ شباهنگ یکی است

دیدی آن را که تو خواندی به جهان یارترین

سینه را ساختی از عشقش سرشارترین

آنکه می گفت منم بهر تو غمخوارترین

چه دل آزارترین شد چه دل آزارترین

نه همین سردی و بیگانگی از حد گذراند

نه همین در غمت اینگونه نشاند

با تو چون دشمن دارد سر جنگ

دل دیوانهء تنها دل تنگ

ناله از درد مکن

آتشی را که در آن زیسته ای سرد مکن

با غمش باز بمان

سرخ رو باش ازین عشق و سرافراز بمان

راه عشق است که همواره شود از خون رنگ

دل دیوانهء تنها دل تنگ

 

دنیا ی ما...


مملو از حباب


لبریز از سراب


و سرگذشت...


که از هیچ تا هیچ


و از آن دور

تا پایان لحظه ها


سفری که تا انتها


خیالیست در خلوت تدبیر!!!

و خداوند گفت: دیگر پیامبری نخواهم فرستاد، از آن گونه که شما انتظار دارید اما جهان هرگز بی پیامبر نخواهد ماند ...

...و آنگاه پرنده ای را به رسالت مبعوث کرد. پرنده آوازی خواند که در هر نغمه اش خدا بود. عده ای به او گرویدند و ایمان آوردند.
و خداوند گفت: اگر بدانید، حتی با آواز پرنده ای می توان رستگار شد.

خداوند رسولی از آسمان فرستاد؛ باران نام او بود. آنگاه که باران باریدن گرفت آنان که اشک را می شناختند رسالت او را دریافتند، پس بی درنگ توبه کردند و روحشان را زیر بارش بی دریغ خدا شستند.
و خداوند گفت: اگر بدانید با رسول باران نیز می توان به پاکی رسید.

 
خداوند پیغام بر باد فرستاد تا روزی بیم دهد و روزی بشارت. روزی طوفان شد و روزی نسیم، و آنان که پیغام او را فهمیدند، روزی در خوف و روزی در رجا زیستند.
و خدا گفت: آنکه خبر باد را می فهمد، قلبش در بیم و امید می لرزد و قلب مؤمن این چنین است.

 
خدا گـُلی را از خاک برانگیخت تا معاد را معنا کند؛ و گل چنان از رستاخیز گفت که از آن پس هر مؤمنی که گلی را می دید، رستاخیز را به یاد می آورد.
و خدا گفت: اگر بفهمید، تنها با گلی قیامت خواهد شد.

 
خداوند یکی از هزار نامش را به دریا گفت. دریا بی درنگ قیام کرد و سپس چنان به سجده افتاد که هیچ یک از هزار موجش باقی نماند.
و خداوند گفت: آنکه به پیامبر ما، آب،  اقتدا کند به بهشت خواهد رفت.

و به یاد دارم که فرشته ای به من گفت: جهان آکنده از فرستاده، پیامبر و مرسل است، اما همیشه کافری هست تا باران را انکار کند، با گل بجنگد، پرنده را دروغگو بخواند، باد را مجنون و دریا را ساحر.

من آن نیم که حلال از حرام نشناسم

شراب با تو حلال است و آب بی تو حرام

برو

تا کی جفا کشم ز تو ای بی وفا ، برو

بگذاشتم به مدعیان این مدعا ، برو

دشمن نکرد انچه تو کردی به دوست

بیگانه ام دگر برو ای اشنا ، برو

امید صلح نیست دگر،نیست،نیست

منشین برو ، برو ، برو ای بی وفا برو

---

باده

دل و دین و عقل و هوشم همه را به اب دادی

ز کدام باده ساقی،به من خراب دادی

دل عالمی ز جا شد چو نقاب برگشودی

دو جهان به هم برامد چو به زلف تاب دادی

همه کس نصیب دارد ز نشاط و شادی اما

به من غریب مسکین غم بی حساب دادی

---

عشق نو

روزی به جای دگر دل دهم به یار دگر

هوای یار دگر دارم و دیار دگر

به دیگری دهم این دل که خوار کردهء توست

چرا که عاشق نو دارد اعتبار دگر

خبر دهید به صیاد ما،که ما رفتیم

به فکر صید دگر باشد و شکار دگر

ابهامشان چندش آور بود

صدایشان  به گوشم نمی رسید

اما گمانم یکی پچ پچی در گوش بغل دستی اش میکرد

" این همان است که کسی رهسپارش نکرده است"

"این همان است که تنها به سمت تنهائیش براه افتاده است "

 و من دلم می گرفت

و من دلم برای تنهائیم می سوخت 

به پاروئی امید بسته ام

که مسیر مرا به سمت آرزوها بچرخاند...

کاش می شد که کسی می آمد

این دل خسته ی ما را می برد

چشم ما را می شست

راز لبخند به لب می آموخت

کاش می شد دل دیوار پر از پنجره بود

و قفس ها همه خالی بودند

آسمان آبی بود

و نسیم روی آرامش اندیشه ی ما می رقصید

کاش می شد که غم و دلتنگی

راه این خانه ی ما گم می کرد

و دل از هر چه سیاهی ست رها می کردیم

و سکوت جای خود را به هم آوائی ما می بخشید

و کمی مهربان تر بودیم

کاش می شد دشنام، جای خود را به سلامی می داد

گل لبخند به مهمانی لب می بردیم

بذر امید به دشت دل هم

کسی از جنس محبت غزلی را می خواند

و به یلدای زمستانی و تنهائی هم

یک بغل عاطفه گرم به مهمانی دل می بردیم 

کاش می فهمیدیم

قد راین لحظه که در دوری هم می راندیم

کاش می دانستیم راز این رود حیات

که به سرچشمه نمی گردد باز

کاش می شد مزه خوبی را

می چشاندیم به کام دلمان

کاش ما تجربه ای می کردیم

شستن اشک از چشم

بردن غم از دل

همدلی کردن را

کاش می شد که کسی می آمد

باور تیره ی ما را می شست

و به ما می فهماند

دل ما منزل تاریکی نیست

اخم بر چهره بسی نازیباست

بهترین واژه همان لبخند است

که ز لبهای همه دور شده ست

کاش می شد که به انگشت نخی می بستیم

تا فراموش نگردد که هنوز انسانیم!!!

قبل از آنی که کسی سر برسد 

ما نگاهی به دل خسته ی خود می کردیم

شاید این قفل به دست خود ما باز شود

پیش از آنی که به پیمانه ی دل باده کنند

همگی زنگ پیمانه ی دل می شستیم

کاش درباور هر روزه مان 

جای تردید نمایان می شد

و سوالی که چرا سنگ شدیم

و چرا خاطر دریایی مان خشکیده ست؟

کاش می شد که شعار 

جای خود را به شعوری می داد

تا چراغی گردد دست اندیشه مان  

کاش می شد که کمی آینه پیدا می شد

تا ببینیم در آن صورت خسته این انسان را

شبح تار امانت داران

کاش پیدا می شد

دست گرمی که تکانی بدهد

تا که بیدار شود، خاطر آن پیمان

و کسی می آمد و به ما می فهماند

از خدا دور شدیم...

      من گمان می کردم

      دوستی همچو سروی سر سبز

      چهار فصلش همه آراستگی است

      من چه می دانستم

      هیبت باد زمستانی هست

      من چه می دانستم

      سبزه می پژمرد از بی آبی

      سبزه یخ می زند از سردی دی

      من چه می دانستم دل هر کس دل نیست

      قلبها صیقلی از آهن و سنگ

      قلبها بی خبر از عاطفه اند

      سخن از مهر من و جور تو نیست

      سخن از متلاشی شدن دوستی است

      و عبث بودن پندار سرور آور مهر...
     

     دلبر      

یا  دل بر من باید  و یا دلبر      من

زندگي در کلوزآپ  تراژدي است و در لانگ شات کمدي

 تو   کتاب   زندگی   هر    کسی

قصه ی    نگفته ای   پیدا   میشه

واسه هر کس یه ترانه خاطره است

 که با اون ترانه هم صدا میشه

عصر ما



عصرخاموشی ماه

سینه های پر آه

عصر ارضاء هوس

عصر تکرار گناه

عصر قتل عشق ناب

عصر تکفیر نگاه

عصر تهدید صدا

ارتکاب اشتباه

عصر بوسهء حرام

طعم مکروه عسل

عصر تایید دروغ

رد شاه بیت غزل

عصر عقده های کور

عصر وعده های پوچ

عصرحسرتای دور

عصر نومیدی وکوچ

عصر تحریف خدا

مرگ خاموش زمین

عصر کفر وعصر کین

همه بازیچهء دین

عصر ویرونی تو

عصر دلتنگی من

عصر تنهایی تو

عصر تنهایی من

بگذار بگذریم

بگذار هرگز بخاطر نیاوریم

در کجای زندگی

کمر طاقت نیاورد و دل شکست....

از خدا پرسيدم :

خدايا چگونه ميتوان بهتر زندگي كرد ؟؟؟

خدا پاسخ داد :

گذشته ات را بدون هيچ تأسفي بپذير .

با اعتماد زمان حالت را سپري كن و بدون ترس براي آينده آماده شو .

ايمان را نگه دار و ترس را به گوشه اي انداز .

شك هايت را باور كن و هيچگاه به باورهايت شك نكن .

زندگي شگفت انگيز است فقط اگر بداني كه چگونه زندگي كني

تحمل

تحمل مزخرف است

نشستن و انتظار ...

که سایه ای ترا فراگیرد

یا باریکه آبی

ترا از قحط سالی

قرنها فراموشی

رها کند !

بگذار زهر را

همچون شیرین شرابی

با ته مانده اشتهایم 

برای زیستن

بنوشم .......

آنگاه خواهی دید

زیستن را با معنای دیگری

آغاز می کنم

بی هیچ عقوبتی.......

زمان از میان ساعت و سال و قرن به کندی عبور میکرد،تا اینکه ناگهان نوری را احساس کردم و دیدم که میان آسمان و زمین پرواز میکنم،در آغاز حس زیبایی بود تا اینکه فهمیدم پروازم از سر بی وجودی است و بس.

سالیان سال درک نکردن وجود بی وجود خود دردیست سنگین.نمیدانم که چه شده ام،فقط میدانم که به مانند خاک شده ام،وسیع اما سرد...

خسته ام از پرواز بی علت،نمیدانم که معنایم چیست،نمیدانم وجودم از چیست،نمیدانم که وجودم بهر کیست،نمیدانم که سر انجامم در پروازم چیست و به سوی چیست و برای چیست.

سردرگمم ، نیمدانم ، نمیدانم که ....

تنها شده ام ...

ديرگاهيست كه تنها شده ام

قصه غربت صحرا شده ام

وسعت درد فقط سهم من است

باز هم قسمت غم ها شده ام

دگر آيينه زمن بي خبر است

اسير شب يلدا شده ام

من كه بي تاب شقايق بودم

همدم سردي يخ ها شده ام

كاش چشمان مرا خاك كني

تا نبينم كه چه تنها شده ام...

ساقی

 
 کرشمهّ تو شرابی به عاشقان پیمود               که علم بی خبر افتاد و عقل بی حس شد

من بردم

           من توپ مي شوم 
                                      تو هم دروازه اي بشو...
                                                                             وقتي كه گل شدم !
                                                                                                                 من در بر تو فرياد برد مي كشم

خيال

در ذهن من به انتظار آن نشسته اي كه به خوابم بيايي اي خيال؟
                                                                                                            خوابم نمي برد
                                                                                                                             امشب به جاي من تو بخواب!

دراز

درد

درد ام از يار است و از ديوار هم                                 او كتك مي زد مرا، ديوار هم

شان نزول :
 وقتي كه مامان شاعر (ماندانا خانوم) خشمگين نگاهش مي كند و مي گويد : "همچين مي زنمت كه يكي از من بخوري يكي از ديوار!"

 سلام

خوبین؟میبینم که خوشحالین دوباره از فردا دانشگاهو . . . منم توووپم ، مثل همون توپی که امروز رفت تو دروازه امارات.
خوب و خوش باشید و اینم یه سری مطلب تازه.

فداتون...

  تو اگر میدانستی 

                      که چه طعمی دارد  

                                      خنجر از دست عزیزان خوردن  

                                                                     از من خسته نمی پرسیدی 

                                                                                                            که چرا تنهایی

 مردي پيش دکتري رفت

 و شکايت کرد که زمان زيادي است نخنديده!

دکتر به او گفت :

در اين شهر سيرکي است

 و در اين سيرک دلقکي است

 و اين دلقک برنامه‌اي دارد

 که هر شب هزاران نفر را مي‌خنداند

 حتما به تماشاي اين سيرک برو . . .

مرد مکثي کرد و آرام گفت :

من همان دلقک هستم ...

چه فرصت خوبي ست

توقف در ايستگاه بين راه !

تماشاي مسير رفته

و تصور مسير پيش رو ...

فرصت مرور پشت سر !

تماشاي آنها که ماندند و آنها که نماندند ...

آنها که فهميدند و آنها که نفهميدند مرا ...

چه فرصت خوبي ست ...

تنها ايستاده بودم در باران آن همه طعنه !

ولي به دستبوس هيچ سروري نرفتم

زانوهايم را با لمس زمين بيگانه کردم

خط خوردم ...

خط خوردم ...

خط خوردم ...

اما هنوز بودم

نه از روي لجبازي

فقط براي اينکه

« عشق » جزيي از زندگي من است !

باز هم عاشق مي شوم

باز هم مي نويسم

باز هم قد مي کشم

در هجوم اين همه تبر باز هم

از عشق و آفتاب و بيداري مي گويم

با اين اميد که « او » دستهاي مرا خواهد گرفت !

امروز توي خوابم

جمله روز :

              پل سارتر : از همه اندوهگین تر کسی است که از همه بیشتر می خندد

سلام ...

میخوام یه حسی که گاهی اوقات دارمو شاید شما هم تجربه کرده باشینو  واستون بگم :

پاکی بهار ، گرمی تابستون، خش خش برگای پاییزی زیر پا، سفيدي زمستون ، لطافت برف . پاكي قطره هاي بارون اين حس تنهايي رو بيشتر و بيشتر ميكنه

 نمیدونم شايد يه روزي به ثمر برسی شايدم واسه هميشه سركوب بشي

شب و روزت همه بيدار که آيد شايد،
 کور شد ديده بر اين کوره رهِ شايد ها 
 شايد  ای  دل ٬ که مسيحا نفست  آمد و رفت!
 باختی هستی خود  بر سر می آيد ها ...

" یا جبار "

با تعجب پرسیدم : " چرا جبار ؟ این همه اسم داره !

                                                                        رب...

                                                                               رحمان ...

                                                                                           رحیم ...

                                                                                                     محبوب...

                                                                                                                 عزیز... "
خندید !

چشمای روشنشو به نگاه من گره زد و گفت :

" ولی جبار یه چیز دیگه س !

وقتی تموم عالم به تو پشت کرد و رفت ...

وقتی گوشه گوشه دلت پر شد از حس سقوط ...

اون وقته که ...

ببینم اصلا تو میدونی معنیش چیه ؟ "

شونه هامو به علامت ندونستن انداختم بالا .

خودش ادامه داد :

                                     " جبار یعنی

                                                   جبران شکستگی من "

حرفش به دلم نشست .

خیلی زیاد ...

سایه معشوق اگر افتاد بر عاشق چه شد       ما به او محتاج بودیم ، او به ما مشتاق بود

سلام ،صبح کنفرانسم رو دادم،فکر کنم بد هم نشد.خیلی خسته ام. الان یه هفته هست که خوب نخوابیدم،سعی میکنم مطالب جدید تا شب بزارم تو وبلاگم.

فداتون...

من اسير توبه هاي يك گناه ساده ام

من تو را عاشق به تعبير تمام تكه هاي بال يك پروانه ام

من به تو آواره ام ، من سراسر ناله ام

من هنوز از بغض هاي بي صدا ديوانه ام

من به زنجير غمت آزاده ام

من به قيد و بند تو دل داده ام

من غرور زير پا افتاده ام

من سراسر قامت ناديده ام

من صداي خواهش نشنيده ام

من درونم درد را درمانده ام

من خودم را از رهايي راندهام

من تو را تا بي نهايت مانده ام

من اميدم را به دست باد و باران داده ام

من شكستن را به شوق ضربه هاي دست تو آماده ام

 من ازین پس به همه عشق جهان میخندم

 به هوس بازی این بی خبران میخندم

هرکه آرد سخن از عشق به آن میخندم

خنده تلخ من از گریه غمگین انگيزتر است

 کارم از گریه گذشته است به آن می خندم

سلام عزیزان جان

خوبید؟منم بد نیستم،کلا چند شبی هست که زیاد سرحال نیستم.امشب سعی میکنم چندتا مطلب خوب و قشنگ واستون بزارم که فکر کنم بهترینش داستان شهریار کوچولو باشه که فکر کنم اکثرتون هم خونده باشینش.

به هر حال مخلصیم . . .

آن وقت بود که سر و کله‌ی روباه پیدا شد.

روباه گفت: -سلام.
شهریار کوچولو برگشت اما کسی را ندید. با وجود این با ادب تمام گفت: -سلام.
صداگفت: -من این‌جام، زیر درخت سیب...
شهریار کوچولو گفت: -کی هستی تو؟ عجب خوشگلی!
روباه گفت: -یک روباهم من.
شهریار کوچولو گفت: -بیا با من بازی کن. نمی‌دانی چه قدر دلم گرفته...
روباه گفت: -نمی‌توانم بات بازی کنم. هنوز اهلیم نکرده‌اند آخر.
شهریار کوچولو آهی کشید و گفت: -معذرت می‌خواهم.
اما فکری کرد و پرسید: -اهلی کردن یعنی چه؟
روباه گفت: -تو اهل این‌جا نیستی. پی چی می‌گردی؟
شهریار کوچولو گفت: -پی آدم‌ها می‌گردم. نگفتی اهلی کردن یعنی چه؟
روباه گفت: -آدم‌ها تفنگ دارند و شکار می‌کنند. اینش اسباب دلخوری است! اما مرغ و ماکیان هم پرورش می‌دهند و خیرشان فقط همین است. تو پی مرغ می‌کردی؟
شهریار کوچولو گفت: -نَه، پیِ دوست می‌گردم. اهلی کردن یعنی چی؟
روباه گفت: -یک چیزی است که پاک فراموش شده. معنیش ایجاد علاقه کردن است.
-ایجاد علاقه کردن؟
روباه گفت: -معلوم است. تو الان واسه من یک پسر بچه‌ای مثل صد هزار پسر بچه‌ی دیگر. نه من هیچ احتیاجی به تو دارم نه تو هیچ احتیاجی به من. من هم واسه تو یک روباهم مثل صد هزار روباه دیگر. اما اگر منو اهلی کردی هر دوتامان به هم احتیاج پیدا می‌کنیم. تو واسه من میان همه‌ی عالم موجود یگانه‌ای می‌شوی من واسه تو.
شهریار کوچولو گفت: -کم‌کم دارد دستگیرم می‌شود. یک گلی هست که گمانم مرا اهلی کرده باشد.
روباه گفت: -بعید نیست. رو این کره‌ی زمین هزار جور چیز می‌شود دید.
شهریار کوچولو گفت: -اوه نه! آن رو کره‌ی زمین نیست.
روباه که انگار حسابی حیرت کرده بود گفت: -رو یک سیاره‌ی دیگر است؟
-آره.
-تو آن سیاره شکارچی هم هست؟
-نه.
-محشر است! مرغ و ماکیان چطور؟
-نه.
روباه آه‌کشان گفت: -همیشه‌ی خدا یک پای بساط لنگ است!
اما پی حرفش را گرفت و گفت: -زندگی یک‌نواختی دارم. من مرغ‌ها را شکار می‌کنم آدم‌ها مرا. همه‌ی مرغ‌ها عین همند همه‌ی آدم‌ها هم عین همند. این وضع یک خرده خلقم را تنگ می‌کند. اما اگر تو منو اهلی کنی انگار که زندگیم را چراغان کرده باشی. آن وقت صدای پایی را می‌شناسم که باهر صدای پای دیگر فرق می‌کند: صدای پای دیگران مرا وادار می‌کند تو هفت تا سوراخ قایم بشوم اما صدای پای تو مثل نغمه‌ای مرا از سوراخم می‌کشد بیرون. تازه، نگاه کن آن‌جا آن گندم‌زار را می‌بینی؟ برای من که نان بخور نیستم گندم چیز بی‌فایده‌ای است. پس گندم‌زار هم مرا به یاد چیزی نمی‌اندازد. اسباب تاسف است. اما تو موهات رنگ طلا است. پس وقتی اهلیم کردی محشر می‌شود! گندم که طلایی رنگ است مرا به یاد تو می‌اندازد و صدای باد را هم که تو گندم ‌زار می‌پیچد دوست خواهم داشت...
خاموش شد و مدت درازی شهریار کوچولو را نگاه کرد. آن وقت گفت: -اگر دلت می‌خواهد منو اهلی کن!
شهریار کوچولو جواب داد: -دلم که خیلی می‌خواهد، اما وقتِ چندانی ندارم. باید بروم دوستانی پیدا کنم و از کلی چیزها سر در آرم.
روباه گفت: -آدم فقط از چیزهایی که اهلی کند می‌تواند سر در آرد. انسان‌ها دیگر برای سر در آوردن از چیزها وقت ندارند. همه چیز را همین جور حاضر آماده از دکان‌ها می‌خرند. اما چون دکانی نیست که دوست معامله کند آدم‌ها مانده‌اند بی‌دوست... تو اگر دوست می‌خواهی خب منو اهلی کن!
شهریار کوچولو پرسید: -راهش چیست؟
روباه جواب داد: -باید خیلی خیلی حوصله کنی. اولش یک خرده دورتر از من می‌گیری این جوری میان علف‌ها می‌نشینی. من زیر چشمی نگاهت می‌کنم و تو لام‌تاکام هیچی نمی‌گویی، چون تقصیر همه‌ی سؤِتفاهم‌ها زیر سر زبان است. عوضش می‌توانی هر روز یک خرده نزدیک‌تر بنشینی.

فردای آن روز دوباره شهریار کوچولو آمد.
روباه گفت: -کاش سر همان ساعت دیروز آمده بودی. اگر مثلا سر ساعت چهار بعد از ظهر بیایی من از ساعت سه تو دلم قند آب می‌شود و هر چه ساعت جلوتر برود بیش‌تر احساس شادی و خوشبختی می‌کنم. ساعت چهار که شد دلم بنا می‌کند شور زدن و نگران شدن. آن وقت است که قدرِ خوشبختی را می‌فهمم! اما اگر تو وقت و بی وقت بیایی من از کجا بدانم چه ساعتی باید دلم را برای دیدارت آماده کنم؟... هر چیزی برای خودش قاعده‌ای دارد.
شهریار کوچولو گفت: -قاعده یعنی چه؟
روباه گفت: -این هم از آن چیزهایی است که پاک از خاطرها رفته. این همان چیزی است که باعث می‌شود فلان روز با باقی روزها و فلان ساعت با باقی ساعت‌ها فرق کند. مثلا شکارچی‌های ما میان خودشان رسمی دارند و آن این است که پنج‌شنبه‌ها را با دخترهای ده می‌روند رقص. پس پنج‌شنبه‌ها بَرّه‌کشانِ من است: برای خودم گردش‌کنان می‌روم تا دم مُوِستان. حالا اگر شکارچی‌ها وقت و بی وقت می‌رقصیدند همه‌ی روزها شبیه هم می‌شد و منِ بیچاره دیگر فرصت و فراغتی نداشتم.

به این ترتیب شهریار کوچولو روباه را اهلی کرد.
لحظه‌ی جدایی که نزدیک شد روباه گفت: -آخ! نمی‌توانم جلو اشکم را بگیرم.
شهریار کوچولو گفت: -تقصیر خودت است. من که بدت را نمی‌خواستم، خودت خواستی اهلیت کنم.
روباه گفت: -همین طور است.
شهریار کوچولو گفت: -آخر اشکت دارد سرازیر می‌شود!
روباه گفت: -همین طور است.
-پس این ماجرا فایده‌ای به حال تو نداشته.
روباه گفت: -چرا، واسه خاطرِ رنگ گندم.
بعد گفت: -برو یک بار دیگر گل‌ها را ببین تا بفهمی که گلِ خودت تو عالم تک است. برگشتنا با هم وداع می‌کنیم و من به عنوان هدیه رازی را به‌ات می‌گویم.
شهریار کوچولو بار دیگر به تماشای گل‌ها رفت و به آن‌ها گفت: -شما سرِ سوزنی به گل من نمی‌مانید و هنوز هیچی نیستید. نه کسی شما را اهلی کرده نه شما کسی را. درست همان جوری هستید که روباه من بود: روباهی بود مثل صدهزار روباه دیگر. او را دوست خودم کردم و حالا تو همه‌ی عالم تک است.
گل‌ها حسابی از رو رفتند.
شهریار کوچولو دوباره درآمد که: -خوشگلید اما خالی هستید. برای‌تان نمی‌شود مُرد. گفت‌وگو ندارد که گلِ مرا هم فلان ره‌گذر می‌بیند مثل شما. اما او به تنهایی از همه‌ی شما سر است چون فقط اوست که آبش داده‌ام، چون فقط اوست که زیر حبابش گذاشته‌ام، چون فقط اوست که با تجیر برایش حفاظ درست کرده‌ام، چون فقط اوست که حشراتش را کشته‌ام (جز دو سه‌تایی که می‌بایست شب‌پره بشوند)، چون فقط اوست که پای گِلِه‌گزاری‌ها یا خودنمایی‌ها و حتا گاهی پای بُغ کردن و هیچی نگفتن‌هاش نشسته‌ام، چون او گلِ من است.
و برگشت پیش روباه.
گفت: -خدانگه‌دار!
روباه گفت: -خدانگه‌دار!... و اما رازی که گفتم خیلی ساده است:
جز با دل هیچی را چنان که باید نمی‌شود دید. نهاد و گوهر را چشمِ سَر نمی‌بیند.
شهریار کوچولو برای آن که یادش بماند تکرار کرد: -نهاد و گوهر را چشمِ سَر نمی‌بیند.
-ارزش گل تو به قدرِ عمری است که به پاش صرف کرده‌ای.
شهریار کوچولو برای آن که یادش بماند تکرار کرد: -به قدر عمری است که به پاش صرف کرده‌ام.
روباه گفت: -انسان‌ها این حقیقت را فراموش کرده‌اند اما تو نباید فراموشش کنی. تو تا زنده‌ای نسبت به چیزی که اهلی کرده‌ای مسئولی. تو مسئول گُلِتی...

شهریار کوچولو برای آن که یادش بماند تکرار کرد: -من مسئول گُلمَم.

گفتی برو گفتم به چشم
این بود کلام آخرین
گفتی خدا حافظ تو
گفتم همین؟ گفتی همین!
گریه نکردم پیش تو با اینکه پر پر میزدم
با خون دل از پیش تو رفتم و باز نیومدم
بازی عشق تو رو جانانه باختم
مثل بازنده خوب مردانه باختم
همه ثروت من تحفه درویش
نفسم بود که به تو شاهانه باختم
لبخند آخرین من دروغ معصومانه بود
برای پنهان کردن داغ دل ویرانه بود
من مات مات از بازی شطرنج عشق میامدم
شاه مهره دل رفته بود
من لاف بردن میزدم
قلعه دل، اسب غرور، لشکر تار و مار عشق
دادم با ناز رخ تو این همه یادگار عشق
گفتم ببر هرچی که هست
رغیب جلد چیره دست
گفتی تو مغروری هنوز
با فتح این همه شکست

میخواستم خیلی بنویسم امشب اما نشد.دوباره امشب سینم درد گرفت،الان بهترم اما خسته . . .

شاید ان روز که سهراب نوشت

(( تا شقایق هست زندگی باید کرد))

خبری از دل پر درد گل یاس نداشت

باید اینجور نوشت:

((هر گلی هم باشی،چه شقایق،چه گل پیچک و یاس،زندگی اجباریست))

جمله روز :

                         
                 چه مهربان بودی وقتی دروغ می گفتی

مصاحبه با خدا

خدا از من پرسيد: « دوست داري با من مصاحبه كني؟»

پاسخ دادم: « اگر شما وقت داشته باشيد»

خدا لبخندی زد و پاسخ داد:

« زمان من ابديت است... چه سؤالاتي در ذهن داري كه دوست داري از من بپرسي؟»

من سؤال كردم: « چه چيزي درآدمها شما را بيشتر متعجب مي كند؟»

خدا جواب داد....

« اينكه از دوران كودكي خود خسته مي شوند و عجله دارند كه زودتر بزرگ شوند...

و دوباره آرزوي اين را دارند كه روزي بچه شوند»

«اينكه سلامتي خود را به خاطر بدست آوردن پول از دست مي دهند و سپس پول

 خود را خرج مي كنند تا سلامتي از دست رفته را دوباره باز يابند»

«اينكه با نگراني به آينده فكر مي كنند و حال خود را فراموش مي كنند به گونه اي

 كه نه در حال و نه در آينده زندگي مي كنند»

«اينكه به گونه اي زندگي مي كنند كه گويي هرگز نخواهند مرد و به گونه اي

 مي ميرند كه گويي هرگز نزيسته اند»

دست خدا دست مرا در بر گرفت و مدتي به سكوت گذشت....

سپس من سؤال كردم:

«به عنوان پرودگار، دوست داري كه بندگانت چه درسهايي در زندگي بياموزند؟»

خدا پاسخ داد:

« اينكه ياد بگيرند نمي توانند كسي را وادار كنند تا بدانها عشق بورزد. تنها كاري

 كه مي توانند انجام دهند اين است كه اجازه دهند خود مورد عشق ورزيدن واقع شوند»

« اينكه ياد بگيرند كه خوب نيست خودشان را با ديگران مقايسه كنند»

«اينكه بخشش را با تمرين بخشيدن ياد بگيرند»

« اينكه رنجش خاطر عزيزانشان تنها چند لحظه زمان مي برد ولي ممكن است ساليان

 سال زمان لازم باشد تا اين زخمها التيام يابند»

« ياد بگيرند كه فرد غني كسي نيست كه بيشترين ها را دارد بلكه كسي است كه

 نيازمند كمترين ها است»

« اينكه ياد بگيرند كساني هستند كه آنها را مشتاقانه دوست دارند اما

هنوز نمي دانند كه چگونه احساساتشان را بيان كنند يا نشان دهند»

« اينكه ياد بگيرند دو نفر مي توانند به يك چيز نگاه كنند و آن را متفاوت ببينند»

« اينكه ياد بگيرند كافي نيست همديگر را ببخشند بلكه بايد خود را نيز ببخشند»

باافتادگي خطاب به خدا گفتم:

« از وقتي كه به من داديد سپاسگذارم»

و افزودم: « چيز ديگري هم هست كه دوست داشته باشيد آنها بدانند؟»

خدا لبخندي زد و گفت...

«فقط اينكه بدانند من اينجا هستم»

« هميشه»

بی تو

ای سفر کرده من

بی تو خوش نیست دلم

بی تو ای محرم راز

چه کنم با گل سرخ

چه کنم با گل ناز

تک و تنها چه بگویم به بهار

گر سراغ از تو گرفت چه بگویم به نسیم

گر بهاران پرسید :

لاله زار تو کجاست

چه بگویم به بهار

من پر از عطر خوش همنفسی

تو چرا تنهایی

غمگسار تو کجاست

من و این سینه تنگ

من و پاییز غم آلوده درد

همدم سایه تنهایی خویش

بی بهار رخ یار

تک و تنها چه بگویم ...

چه بگویم به بهار 
 

یکبار دیگر

دوباره باز خواهم گشت...

نمی دانم چه هنگام٬از کدامین راه...

ولی یکبار دیگر باز خواهم گشت...

و چشمان تو را با نور خواهم شست...

به دیوار حریم عشق یکبار دگر٬من تکیه خواهم کرد...

رسوم عشق ورزی را دوباره زنده خواهم کرد...

به نام عشق و زیبایی٬دوباره خطبه خواهم خواند...

تنها دل ما دل نيست

يادم باشد حرفي نزنم كه به كسي بر بخورد

نگاهي نكنم كه دل كسي بلرزد

راهي نروم كه بيراه باشد

 خطي ننويسم كه آزار دهد كسي را 

 يادم باشد كه روز و روزگار خوش است

همه چيز روبراه و بر وفق مراد است و خوب

 تنها ، تنها دل ما دل نيست ، آره

بدون شرح...

خیلی زشته ...

           نهههه ...  ؟؟؟؟

چارلی چاپلین یکی از نوابغ مسلم سینماست . او در زمانی که در اوج موفقیت بود با اونااونیل ازدواج کرد و از او صاحب 7 یا 8 بچه شد ولی فقط یکی از این بچه ها که ژرالدین نام دارد استعدادبازیگری را از پدرش به ارث برده و چند سالی است که در دنیای سینما مشغول فعالیت است و اتفاقا او هم مثل پدرش به شهرت و افتخار زیادی رسیده و در محافل هنری روی او حساب می کنند .

چند سال پیش وقتی ژرالدین تازه می خواست وارد عالم هنر شود ، چارلی برای او نامه ای نوشت که در شمار زیبا ترین و شور انگیزترین نامه های دنیا قرار دارد و بدون شک هر خواننده یا شنونده ای را به تفکر وادار می کند.

ژرالدين دخترم:

اينجا شب است٬ يک شب نوئل. در قلعه کوچک من همه سپاهيان بی سلاح خفته اند. نه برادر و نه خواهر تو و حتی مادرت ، بزحمت توانستم بی اينکه اين پرندگان خفته را بيدار کنم ، خودم را به اين اتاق کوچک نيمه روشن٬ به اين اتاق انتظار پيش از مرگ برسانم . من از توليسدورم، خيلی دور...... اما چشمانم کور باد ،اگر يک لحظه تصوير تو را از چشمان من دور کنند. تصوير تو آنجا روی ميز هست . تصوير تو اينجا روی قلب من نيز هست. اما تو کجايی؟ آنجا در پاريس افسونگر بر روی آن صحنه پر شکوه "شانزليزه" ميرقصی . اين را ميدانم و چنانست که گويی در اين سکوت شبانگاهی ٬ آهنگ قدمهايت را می شنوم و در اين ظلمات زمستانی٬ برق ستارگان چشمانت را می بينم.  شنيده ام نقش تو در نمايش پر نور و پر شکوه نقش آن شاهدخت ايرانی است که اسير خان تاتار شده است. شاهزاده خانم باش و برقص. ستاره باش و بدرخش .اما اگر قهقهه تحسين آميز تماشاگران و عطر مستی گلهايی که برايت فرستاده اند تو را فرصت هشياری داد٬ در گوشه ای بنشين ٬ نامه ام را بخوان و به صدای پدرت گوش فرا دار . من پدر تو هستم٬ ژرالدين من چارلی چاپلين هستم . وقتی بچه بودی٬ شبهای دراز به بالينت نشستم و برايت قصه ها گفتم . قصه زيبای خفته در جنگل ٬قصه اژدهای بيدار در صحرا٬ خواب که به چشمان پيرم می آمد٬ طعنه اش می زدم و می گفتمش برو .
من در رويای دختر خفته ام . رويا می ديدم ژرالدين٬ رويا.......

رويای فردای تو ، رويای امروز تو، دختری می ديدم به روی صحنه٬ فرشته ای می ديدم به روی آسمان٬ که می رقصيد و می شنيدم تماشاگران را که می گفتند: " دختره را می بينی؟ اين دختر همان دلقک پيره .

اسمش يادته؟ چارلی " . آره من چارلی هستم . من دلقک پيری بيش نيستم. امروز نوبت تو است. برقص من با آن شلوار گشاد پاره پاره رقصیدم ٬ و تو در جامه حریر شاهزادگان می رقصی . این رقص ها ٬ و بیشتر از آن ٬ صدای کف زدنهای تماشاگرها خواهد برد. برو . آنجا برو اما گاهی نیز بروی زمین بیا ٬ و زندگی مردمان را تماشا کن زندگی آن رقاصگان دوره گرد کوچهان ٬ گاه تو را به آسمان  های تاریک را ٬ که با شکم گرسنه میرقصند و با پاهایی که از بینوایی می لرزد . من یکی ازاینان بودم ژرالدین ٬ و در آن شبها ٬ در آن شبهای افسانه ای کودکی های تو ، که تو با لالایی قصه های من ٬ به خواب میرفتی٬ و من باز بیدار می ماندم در چهره تو می نگریستم، ضربان قلبت را می شمردم، و از خود می پرسیدم: چارلی آیا این بچه گربه، هرگز تو را خواهد شناخت؟
............. تو مرا نمی شناسی ژرالدين . در آن شبهایدور٬ بس قصه ها با تو گفتم ٬ اما قصه خود را هرگز نگفتم . اين داستانی شنيدنی است‌:

داستان آن دلقک گرسنه ای که در پست ترين محلات لندن آواز می خواند و می رقصيد و صدقه جمع می کرد .اين داستان من است . من طعم گرسنگی را  چشيده ام . من درد بی خانمانی را چشيده ام . و از اينها بيشتر ٬ من رنج آن دلقک دوره گرد را که اقيانوسی از غرور در دلش موج می زند ٬ اما سکه صدقه رهگذر خودخواهی آن را می خشکاند ٬ احساس کرده ام. با اينهمه من زنده ام و از زندگان پيش از آنکه بميرند نبايد حرفی زد . داستان من به کار تو نمی آيد ٬ از تو حرف بزنيم . به دنبال تو نام من است:چاپلين . با همين نام چهل سال بيشتر مردم روی زمين را خنداندم و بيشتر از آنچه آنان خنديدند ٬ خود گريستم .

 ژرالدين در دنيايی که تو زندگی می کنی ٬ تنها رقص و موسيقی نيست .

نيمه شب هنگامی که از سالن پر شکوه تأتر بيرون ميايی ٬ آنتحسين کنندگان ثروتمند را يکسره فراموش کن ٬ اما حال آن راننده تاکسی را که ترا به منزل می رساند ٬ بپرس ٬ حال زنش را هم بپرس.... و اگر آبستن بود و پولی برای خريدن لباس بچه اش نداشت ٬ چک بکش و پنهانی توی جيب شوهرش بگذار . به نماينده خودم در بانک پاريس دستور داده ام ٬ فقط اين نوع خرجهای تو را٬ بی چون و چرا قبول کند . اما برای خرجهای ديگرت بايد صورتحساب بفرستی .

گاه به گاه ٬ با اتوبوس ٬ با مترو شهر را بگرد . مردم را نگاه کن٬ و دست کم روزی يکبار با خود بگو :" من هم یکی از آنانهستم ." تو یکی از آنها هستی - دخترم ، نه بیشتر ،هنر پیش از آنکه دو بال دور پرواز به آدم بدهد ، اغلب دو پای او را نیز می شکند .

و وقتی به آنجا رسیدی که یک لحظه ، خود را بر تر از تماشاگرانرقص خویش بدانی ، همان لحظه صحنه را ترک کن ، و با اولین تاکسی خود را به حومه پاریس برسان . من آنجا را خوبمی شناسم ، از قرنها پیش آنجا ، گهواره بهاری کولیان بوده است. در آنجا ، رقاصه هایی مثل خودت را خواهی دید . زیبا تر از تو ، چالاک تر از تو و مغرور تر از تو . آنجا از نور کور کننده ی نورافکن های تآتر " شانزلیزه " خبری نیست .

نور افکن رقاصگان کولی ، تنها نور ماه است نگاه کن ، خوب نگاه کن . آیا بهتر از تو نمی رقصند؟

اعتراف کن دخترم . همیشه کسی هست که بهتر از تو می رقصد . همیشه کسی هست که بهتر از تو می زند .و این را بدان که درخانواده چارلی ، هرگز کسی آنقدر گستاخ نبوده است که به یک کالسکه ران یا یک گدای کنار رود سن ، ناسزایی بدهد .

من خواهم مرد و تو خواهی زیست . امید من آن است که هرگز در فقر زندگی نکنی ، همراه این نامه یک چک سفید برایت می فرستم .هر مبلغی که می خواهی بنویس و بگیر . اما همیشه وقتی دو فرانک خرج می کنی ، با خود بگو : " دومین سکه مالمن نیست . این مال یک فرد گمنام باشد که امشب یک فرانک نیاز دارد ."

جستجويی لازم نيست . اين نيازمندان گمنام را ٬ اگر بخواهی ٬ همه جا خواهی يافت .اگر از پول و سکه با تو حرف می زنم ٬ برای آن است که ازنیروی فریب و افسون این بچه های شیطان خوب آگاهم٬ من زمانی دراز در سیرک زیسته ام٬ و همیشه و هر لحظه٬ بخاطر بند بازانی که از روی ریسمانی بس نازک راه می روند٬ نگران بوده ام٬ اما این حقیقت را با تو می گویم دخترم : مردمان بر روی زمین استوار٬ بیشتر از بند بازان بر روی ریسمان نا استوار ٬ سقوط می کنند . شاید که شبی درخشش گرانبهاترین الماس این جهان تو را فریب دهد .

 آن شب٬ این الماس ٬ ریسمان نا استوار تو خواهد بود ٬ و سقوط تو حتمی است .شاید روزی ٬ چهره زیبای شاهزاده ای تو را گول زند٬ آن روز تو بند بازی ناشی خواهی بود و بند بازان ناشی ٬ همیشه سقوطمی کنند .
دل به زر و زیور نبند٬ زیرا بزرگترین الماس این جهان آفتاب است و خوشبختانه ٬ این الماس بر گردن همه می درخشد .......

.......اما اگر روزی دل به آفتاب چهره مردی بستی ، با او یکدل باش ، به مادرت گفته ام در این باره برایت نامه ای بنویسد . او عشق را بهتر از من می شناسد. و او برای تعریف یکدلی ، شایسته تر از من است . کار تو بس دشوار است ، این را می دانم .

به روی صحنه ، جز تکه ای حریر نازک ، چیزی بدن ترا نمی پوشاند . به خاطر هنر می توان لخت و عریان به روی صحنه رفت و پوشیده تر و باکره تر بازگشت . اما هیچ چیز و هیچکس دیگر در این جهان نیست که شایسته آن باشد که دختری ناخن پایش را به خاطر او عریان کند . برهنگی ، بیماری عصر ماست ، و من پیرمردم و شاید که حرفهای خنده دار می زنم .

اما به گمان من ، تن عریان تو باید مال کسی باشد که روح عریانش را دوست می داری .

بد نیست اگر اندیشه تو در این باره مال ده سال پیش باشد . مال دوران پوشیدگی . نترس ، این ده سال ترا پیر تر نخواهد کرد.....

زندگی در گرو خاطره هاست

خاطره در گرو فاصله هاست

فاصله تلخ ترین خاطره هاست . . .

به نام زندگي